Patsy Kroonenberg
Ze is er nog
Mijn moeder was Jellie Brouwer. Professioneel vragensteller.
Ze stelde aan iedereen de juiste vragen. Aan de dierenwinkel-medewerker die zaadjes voor de vogels in de tuin verkocht, aan de buurvrouw die jam maakte, aan alle kunstenaars die ze sprak in het radioprogramma Kunststof. Ze kwamen binnen, ze gingen zitten, schuin tegenover elkaar, de jingle klonk, ze begon. Haar openingszin, waar ze die hele week op had zitten broeden.
Ik bleef thuis. Met mijn zusjes en mijn vader. Hij kookte en de radio stond op het barretje bij de keuken.
Als kind praatte ik tegen de radio en dacht ik dat ze terugsprak.
Sinds ze dood is, is het stil.
Ik mis het kletsen, ik mis het thuiskomen en haar: “joehoeeee!”, ik mis ons geroddel over bekende Nederlanders, ik mis dat ik haar kon bellen als het niet ging, of juist heel erg wel ging.
Ik wil dus met haar praten. En hoe verder ik van ons laatste gesprek wegraak, hoe anders de vragen worden. Wanneer weet je of je kinderen wilt? Hoe weet je of liefde echte liefde is? Hoe blijf je vrolijk terwijl de wereld vergaat?
In Ze is er nog ga ik opnieuw met haar in gesprek. Ik zal haar al die vragen stellen, wetende dat ze altijd zal antwoorden met een wedervraag.
Mijn moeder is er niet meer, maar al die interviews zijn er nog wel. Waar anderen alleen nog iemands voicemail hebben, heb ik 2300 uur aan gesprekken.
Ik kan mijn moeder voor altijd “Hm” horen zeggen.
Ze stelde aan iedereen de juiste vragen. Aan de dierenwinkel-medewerker die zaadjes voor de vogels in de tuin verkocht, aan de buurvrouw die jam maakte, aan alle kunstenaars die ze sprak in het radioprogramma Kunststof. Ze kwamen binnen, ze gingen zitten, schuin tegenover elkaar, de jingle klonk, ze begon. Haar openingszin, waar ze die hele week op had zitten broeden.
Ik bleef thuis. Met mijn zusjes en mijn vader. Hij kookte en de radio stond op het barretje bij de keuken.
Als kind praatte ik tegen de radio en dacht ik dat ze terugsprak.
Sinds ze dood is, is het stil.
Ik mis het kletsen, ik mis het thuiskomen en haar: “joehoeeee!”, ik mis ons geroddel over bekende Nederlanders, ik mis dat ik haar kon bellen als het niet ging, of juist heel erg wel ging.
Ik wil dus met haar praten. En hoe verder ik van ons laatste gesprek wegraak, hoe anders de vragen worden. Wanneer weet je of je kinderen wilt? Hoe weet je of liefde echte liefde is? Hoe blijf je vrolijk terwijl de wereld vergaat?
In Ze is er nog ga ik opnieuw met haar in gesprek. Ik zal haar al die vragen stellen, wetende dat ze altijd zal antwoorden met een wedervraag.
Mijn moeder is er niet meer, maar al die interviews zijn er nog wel. Waar anderen alleen nog iemands voicemail hebben, heb ik 2300 uur aan gesprekken.
Ik kan mijn moeder voor altijd “Hm” horen zeggen.
