Column Joost Oomen

Ik was er als jochie. Ik was er als ‘broertje van’ toen Pieter Oomen er speelde als één van de drie ‘Funky Friezen’: drie getalenteerde saxofonisten van onder de vijftien waarvan er eentje farmaceut werd, eentje dokter en eentje daadwerkelijk muzikant. Ik was er als scholier, leerling Grieks en groen als gras en ik keek er in een donkere zaal naar een veel te expliciete opvoering van het klassieke toneelstuk Elektra, dat door een Randstedelijke theatergroep met veel naakt naar de schouwburg van Leeuwarden werd gebracht.
 
Ik was er als trommelspeler toen het Nederlands Blazers Ensemble op visite kwam, we een voorprogramma voor hun concert mochten verzinnen en ik in de stijl van Rossini’s Barbier van Sevilla Bin Laden geknipt zag worden naast een op Nirvana headbangend meisjeskoor. Ik was er als percussionist van de Marco Borsato Studentenband toen de grootste kledingondernemer van Friesland er zijn verjaardag vierde. En die ondernemer is helaas overleden, net als Jules Deelder die die avond hoofdgast was, en van Marco Borsato horen we gelukkig ook steeds minder, maar De Harmonie die staat er nog altijd. Onverstoord, als een visser die voor uren naar het water van de Westersingel staart.
 
Ik was er als sjamaan die zijn beste vriend uit de dood probeerde te halen. Het publiek hielp, aaide met preien, zwaaide met vliegenmeppers en deed vol overgave koeien, schapen en kippen na. Ik was er als dichter in de foyer, als dichter in de grote zaal, als dichter in het randprogramma, als dichter voor de ingang in de wind en de regen, als dichtdocent voor tieners en mevrouwen op leeftijd. Ik speelde er een ruimtevaarder die op de maan een eendje vindt. En ooit, jaren geleden, was ik er drummer van een jazzbandje dat de achtergrondmuziek op een receptie verzorgde. Op diezelfde avond speelde ook het grote Room Eleven en ik, tiener in een polyester pak, wist toen nog niet dat de zangeres van die band later een vriendin zou worden. Dat ze een gedicht van mij zou zingen. Ik wist toen überhaupt amper wat een gedicht was.
 
Maar ik kende De Harmonie. In Leeuwarden. Aan het water.
 
Ik kom uit Ysbrechtum, een klein dorpje vlakbij Sneek. Naar Sneek moest ik fietsen wanneer ik naar school ging, in Sneek zat de supermarkt waar mijn moeder boodschappen deed. Sneek was een verlengstuk van mijn ouderlijk huis. Leeuwarden was de grote stad. En zoals het een grote stad betaamt, had Leeuwarden ook een grote schouwburg.
 
Voor het eerst in mijn podiumcarrière sta ik in mijn eentje, als theatermaker met een solo, in die grote schouwburg, in De Harmonie. En dat voelt, meer dan ik misschien aan mijzelf durf toe te geven, als een moment waar een boel samenkomt.
 
Dat is voor mij bijzonder, en ik hoop dat het voor het publiek bijzonder wordt. Maar voor De Harmonie is het niet bijzonder. Die staat er daarvoor, die staat er daarna. Als een visser, onverstoord, die voor uren achtereen in het water van de Westersingel staart.
 
Joost Oomen is op 15 maart te zien in De Harmonie.
 
Onze nieuwsbrief ontvangen?

Inschrijven nieuwsbrief

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en blijf altijd op de hoogte van nieuwe voorstellingen, aanbiedingen en nog veel meer!
Welke nieuwsbrief wil je ontvangen?

Wekelijks een update met nieuws over voorstellingen en De Harmonie

Een wekelijkse update voor iedereen tussen 12 en 29 jaar

Aanmelden

Zoeken